Plac Katedralny 4a · 37-700 Przemyśl · tel. 16 678 66 94 · fax. 16 678 26 74 · kuria@przemyska.pl

Informacje o zmarłych kapłanach


Ks. Ignacy KOZIEJA, zm. 1983

Urodził się 5 czerwca 1915 r. w Sokolnikach, jako syn Wojciecha i Marii Furman. Po maturze uzyskanej w gimnazjum w Tarnobrzegu, wstąpił w 1935 r. do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Święcenia kapłańskie otrzymał w przyśpieszonym terminie 10 września 1939 r., w pierwszych dniach wojny. Udał się na wschód, lecz zatrzymał się w niedalekich Niżankowicach, jako wikariusz. Po kilku dniach, mimo namów, nie wyjechał z proboszczem, lecz został 24 września 1939 r. administratorem parafii, a od 19 grudnia 1939 r. do 5 czerwca 1940 r. także administratorem w parafii Falkenberg - Sokołów Dobromilski. Blisko 3 lata z narażeniem życia spieszył z duchową pomocą wiernym na rozległym terenie, raz nawet prowadzony był już na rozstrzelanie i prawie cudem uniknął śmierci. 26 kwietnia 1942 r. został przeniesiony do Łańcuta w charakterze wikariusza - i tu już pozostał do końca życia. Pierwsze trzy dramatyczne lata kapłaństwa nadwątliły jego zdrowie. Reumatyzm, artretyzm i choroba serca zmuszały go prawie co roku do proszenia o urlopy zdrowotne. Podleczony z wielkim zapałem brał się znowu do pracy, zadziwiając współkapłanów i wiernych swoją gorliwością. Uczył religii młodzież szkół średnich Łańcuta, przez jakiś czas także w Szkole Podstawowej w Głuchowie. Mieszkał w domu SS. Boromeuszek, był u nich kapelanem i także uczył. 26 kwietnia 1946 r. został mianowany katechetą, nigdy jednak nie zrywał z duszpasterstwem parafialnym, głosząc kazania i pomagając gorliwie w spowiedzi. Dbał o swe własne dokształcanie: w 1952 r. uzyskał stopień magistra teologii, a w 1954 r. doktora teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W ostatnich latach zdrowie nie pozwalało mu już uczyć, nigdy jednak nie zrywał więzi z byłymi uczniami, którzy go odwiedzali i nawet po założeniu rodziny u niego szukali rady. Władza Duchowna w uznaniu jego zasług odznaczyła go 10 lipca 1956 r. Expositorio Canonicali, a potem 19 lutego 1971 r. przywilejem używania Rokiety i Mantoletu, wreszcie 27 sierpnia 1975 r. mianowała Kanonikiem Kapituły Kolegiackiej w Jarosławiu. Zrzekł się jednak tej ostatniej godności 21 maja 1976 r., nie mogąc z powodu pogarszającego się stanu zdrowia uczestniczyć w zebraniach i działalności Kapituły. Ostatnie lata życia Zmarłego naznaczone były szczególnymi cierpieniami, wytrwale jednak spowiadał prawie każdego dnia, doprowadzany do konfesjonału, przy którym czekały na niego kolejki, nieraz ukradkowo, gdyż miejscowi księża widzieli jak bardzo go to wyczerpuje i prosili go, by się nie przemęczał. Wytrwale też głosił do końca nauki na nowennie do Matki Bożej Nieustającej Pomocy, które ściągały na to nabożeństwo licznych mieszkańców Łańcuta. Nie bez racji obecny proboszcz ks. prał. Michał Kochman nazywał go duchownym proboszczem Łańcuta. Na początku września 1983 r. stan zdrowia do tego stopnia się pogorszył, że chorego umieszczono w szpitalu. Zmarł 28 września 1983 r. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Łańcucie 1 października 1983 r. pod przewodnictwem ks. bpa Bolesława Taborskiego, kolegi Zmarłego, przy udziale ponad stu księży, kilkudziesięciu zakonnic i licznej rzeszy wiernych z Łańcuta i okolicy [oprac. ks. Grzegorz Delmanowicz]

© 2005-2014 Kuria Metropolitalna w Przemyślu