Plac Katedralny 4a · 37-700 Przemyśl · tel. 16 678 66 94 · fax. 16 678 26 74 · kuria@przemyska.pl

Refleksje


TYDZIEŃ MODLITW O JEDNOŚĆ CHRZEŚCIJAN 18 - 25 STYCZNIA 2014 R. (Refleksja ekumeniczno-pastoralna na niedzielę Modlitw o Jedność Chrześcijan)

"Czyż Chrystus jest podzielony"? "Przeto upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni, i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa. Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?" (1 Kor 1:10-13.). Powtórzmy jeszcze raz ? bracia i siostry - ten fragment Pisma św. Nowego Testamentu przed chwilą odczytany. Nabiera on bowiem dziś szczególnego znaczenia. Komisja Wspólna Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan i Światowej Rady Kościołów zaproponowała go jako punkt odniesienia do tegorocznej refleksji nad sprawą jedności dla wszystkich skłóconych ze sobą Kościołów i Wspólnot chrześcijańskich. Dostarcza też on motywacji do prowadzenia przez nie gorących modlitw do Boga - Ojca wszystkich - o dar przywrócenia utraconej jedności. Szczegółowe materiały na ten tydzień przygotowali chrześcijanie kanadyjscy a do warunków polskich zaadoptowała je Komisja ds. Dialogu utworzona przez Polską Radę Ekumeniczną i Konferencję Episkopatu Polski. Jako przynależni do parafialnej wspólnoty Kościoła chcielibyśmy i my w zakresie sobie właściwym wnieść także swój modlitewny wkład w dzieło przywracania jedności w duchu sugestii zawartych w programie ogólnoświatowym. 1. Korzenie niezgody w pierwotnej gminie chrześcijańskiej

Najpierw spójrzmy na Korynt. Cóż takiego tam się stało, że Apostoł Paweł kieruje do jego mieszkańców tak przejmujące słowa ? Otóż, po opuszczeniu go przez św. Pawła, który w nim nauczał przez półtora roku, powstały w nim cztery zwalczające się chrześcijańskie ugrupowania. W zależności od tego do jakiego autorytetu odwoływali się jego członkowie, nazywano ich odpowiednio: paulinistami, petrynistami, apollonistami bądź tzw. chrystusowcami. Tak naprawdę zamęt powstał wskutek różnych stanowisk, jakie zajmowali oni między innymi wobec kwestii z dziedziny seksualnej (1Kor 5,1), liturgicznej (11,17-34)i charyzmatycznej (12) a także sądownictwa pogańskiego (6,1-6). Błędnie też rozumiano naturę i czas zmartwychwstania ciał (15); spierano się o to, czy można spożywać mięso z żertw pogańskich i czy można wchodzić w powtórne związki małżeńskie (7). Żeby wzmocnić swe argumenty, które miały uzasadniać trwanie w skłóceniu, odwoływali się oni odpowiednio do św. Pawła, bądź do św. Piotra, bądź do Apollona ? słynnych ewangelistów, bądź do samego Pana Jezusa. W swym liście Św. Paweł wykazuje im, że wszyscy oni pobłądzili, ponieważ swym ludzkim rozumem nie pojęli boskiej logiki zbawczej zrealizowanej przez Jezusa Chrystusa przez Krzyż i Zmartwychwstanie. Wyłącznie według niej i dzięki Jezusowi Chrystusowi dokonuje się zbawienie ludzi. Dlatego też wszelkie wątpliwości i problemy życiowe powinni oni rozwiązywać w oparciu o Jego Ewangelię, a nie przez uciekanie się do ludzkich spekulacji. Ewangelia jednoznacznie poucza, że Pan Jezus przyszedł na ziemię po to, by ?rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno? i zaprowadzić je do Ojca. Tak się z nimi w tym dziele zjednoczył, że stanowi z nimi wręcz jedno Ciało- Kościół.

2.Problemy współczesnych chrześcijan. Bez obawy popełnienia większego błędu można powiedzieć, że współczesne chrześcijaństwo pod wieloma względami przypomina gminę koryncką, której Apostoł - jak słyszeliśmy - nie szczędził tyle gorzkich słów. Słusznie więc te karcące uwagi możemy odnieść do samych siebie - współczesnych chrześcijan. Ale czy one nam pomogą, jak pomogły Koryntianom? Najpierw przypomnijmy współczesne wewnętrzne bolączki chrześcijaństwa. Niezwykle bolesny jest sam fakt rozdrobnienia chrześcijańskiego. Przypomnijmy ! Generalnie całe mieści się w trzech głównych odłamach, tj. w katolicyzmie, prawosławiu i protestantyzmie, ale w rzeczywistości jest ponad trzysta jego Kościołów i Wspólnot. Największym z nich jest Kościół Katolicki, który sam jeden liczy więcej wyznawców (ponad 1 miliard 200 milionów) niż wszystkie inne razem wzięte. Ale to też nakłada nań ? z czym można się zgodzić ? większe i liczniejsze ekumeniczne obowiązki. Nie wchodząc w historyczne i kulturowe uwarunkowania tychże podziałów, zauważmy główne współczesne, które nie mogą nie niepokoić. Wskażmy niektóre z nich, może te najbardziej rzucające się obecnie w oczy i bardzo niebezpieczne.

Tym, co poważnie odróżnia dziś nauczanie Kościoła katolickiego od nauczania licznych Kościołów protestanckich jest już nie tylko dziedzina prawd wiary, ale i sfera nauczania moralności chrześcijańskiej. Ordynacja kobiet na pastorów i tworzenie z nich quasi proboszczów już tak nas nie razi (choć nie ma takiej tradycji w Kościołach katolickim i prawosławnym) jak to bywa w przypadku, gdy niektóre wyznania mieniące się chrześcijańskimi, mianują na te stanowiska aktywnych homoseksualistów, żyjących w parach jednopłciowych. Taki sposób życia Biblia nazywa grzechem sodomskim. Zgoda tych wspólnot na aborcje i antykoncepcję jest wręcz ich znakiem rozpoznawczym. Niedawno Kościół anglikański rozpoczął testowanie nowego rytu chrzcielnego, w którym rodzice nie muszą już się wyrzekać grzechu i szatana, bo to takie nienowoczesne. Słowa Zbawiciela, choćby te: ? kto opuszcza swoją żonę, a bierze inną, dopuszcza się cudzołóstwa? w większości wspólnot ewangelickich zatraciły swoją obowiązywalność a to dlatego, że powszechnie stosuje się rozwody. Ostatnio obserwujemy zmasowany atak na Kościół katolicki w celu wymuszenia na nim praktyki dopuszczania do Komunii św. wiernych żyjących w związkach niesakramentalnych, tak jakby już przestały istnieć grzechy cudzołóstwa i nierządu. A czyż nie ma znamion zdrady wobec posłannictwa głoszenia Ewangelii Chrystusowej milczenie wielu Kościołów w kwestii tworzenia życia ludzkiego w retortach laboratoryjnych i następnie zagłady wszystkich tak zwanych ?embrionów nadliczbowych?? Albo czy przynajmniej grzechem zaniedbania nie można nazwać bardzo groźnego, zwłaszcza dla najmłodszego pokolenia, lekceważenia tak agresywnie propagowanej tzw. ideologii ?gender? ? Wszyscy wierzący w Chrystusa, powiedzmy sobie otwarcie: Czy to wszystko nasz Pan akceptuje?! Czy to wszystko mieści się w Jego Ewangelii albo w Tradycji Kościoła, którą Duch Przenajświętszy w nim przekazuje!

3. Mądrość emanująca z Ewangelii zapewni jedność Św. Paweł Apostoł przypomina nam, że niedopuszczalna jest wielofrakcyjność doktrynalna a w konsekwencji i dyscyplinarna w Kościele. W przeciwnym razie należałoby przyjąć również i sprzeczności w Chrystusie. A przecież jest to niemożliwe. W imię czego i na jakim fundamencie należy więc oprzeć jedność wierzących w Chrystusa? Tenże Apostoł odpowiada, że tylko w Jezusie Chrystusie jako mocy i mądrości Bożej dokonuje się zjednoczenie ludzi z Bogiem oraz ludzi wzajemnie ze sobą. To zaś stanowi istotę ich wiecznego zbawienia. Swięty Paweł mówiąc o Jezusie jako mocy Bożej rozumiał Go jako Kogoś, kto jest zdolny do zbawienia każdego człowieka. Natomiast mądrość Bożą w Jezusie identyfikował z nadprzyrodzonym porządkiem w świecie ustanowionym przez Boga Ojca, porządkiem który jest sensem dziejów ludzkości i jej nowym sposobem istnienia, a który już teraz w doczesności przejawia się w prawym sumieniu człowieka. Owa moc i mądrość Boża czyli Jezus, ujawnia istnienie dwu kategorii ludzi, których Biblia nazywa odpowiednio Żydami bądź Grekami. Zarówno jedni jak i drudzy zajęli fałszywe stanowisko wobec Ewangelii zbawienia proklamowanej im przez Pana Jezusa. Żydzi nieustannie domagali się od Jezusa cudów jako poręczenia Jego tożsamości mesjańskiej, Grecy zaś chorobliwie filozofowali nad Jego nauką i czynami. Sposób, w jaki dokonał On zbawienia, a więc przez Krzyż i Zmartwychwstanie było nie do przyjęcia ani dla jednych, ani dla drugich. Dla Żydów było to wielkie zgorszenie, bo jak Mesjasz mógł przyjaźnić się z grzesznikami a w końcu umrzeć jak złoczyńca na krzyżu zamiast pokonać wszystkich ich wrogów a ich samych posadzić na królewskich tronach, sam będąc niepokonanym. Natomiast dla Greków głupotą było dać się zabić z miłości do ludzi, którzy są źli i głupi, a którzy w dodatku raczej czego innego niż miłości pragnęli.

Ani jeden ani drugi sposób myślenia i działania dominującego wśród ludzi nie może doprowadzić ich do zbawienia. Tylko Bóg może to uczynić. I rzeczywiście to czyni. Ale czyni to nie tak, jakby sobie tego życzyli Żydzi czy Grecy. On ma Swój własny plan zbawczy. Ma też swoje sposoby jego realizacji. Jezus Chrystus Ukrzyżowany i Zmartwychwstały ? oto Jego plan zbawczy i zbawcza rzeczywistość.

Tą logiką ewangeliczną wszystkie Kościoły i Wspólnoty chrześcijańskie oraz ich wierzący winni w życiu się kierować, z nią uzgadniać swoją mentalność i postawy moralne. Ona zaś pomoże odnaleźć im najkrótszą drogę do jedności.

Ks Stanisław Janusz, duszpasterz ekumeniczny archidiecezji przemyskiej

Dynów, Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan 2014


znalezionych: 99
« cofnij -   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11   - wcześniejsze »

© 2005-2014 Kuria Metropolitalna w Przemyślu